Judita Dedi-Një çast për mua

Sot në mëngjes, në zymtësinë e kohës gri,
teksa sodisja malin e dajtit,
që çuditërisht m’u duk më afër se zakonisht,
u ndala pak në ballkon.
Ula kokën mbi parvazin e luleve
dhe preka lulen e Krishtlindjes,
që ende s’është dorëzuar pas festave…
Mbi gjethet e saj ishin mbledhur pikat e shiut,
m’u dukën për një çast
si dritëza të vogla,
si kujtime që s’donin të iknin.
I shikoja një nga një,
si rrinin pezull, pa rënë.
Dhe mendova sa pak na duhet ndonjëherë
për t’u ndjerë mirë:
një mëngjes, një lule, pak shi.
Dhe zemra, për çudi,
u bë më e qetë…