Po treten prindërit, po kërrusen
Po tkurren e mbetën një dorë…
Rrudhat ballit po struken,
Flokët po zbardhën, si borë !
Po treten prindërit, po kthehen fëmijë
Koha për ta ka ndryshuar,
Unë i kujtoj, gjithmonë, ashtu të rinjë…
Kur edhe unë isha një fëmijë i gëzuar !
Këta mrekulli, nga Zoti krijuar,
Këta idhuj, ku falemi çdo ditë…
Këta madhështorë, që gabimet na pranuan
Këta, që shpirtin kanë dhuratë nga përënditë !
U tretēn prindërit, s’mundem dot t’i shoh
Në çdo rrudhë të tyre, ndjehem me faj…
Ata në engjēj do mbeten,, në çdo kohë
Dhe kur parajsa t’ju hapi dyertë e saj !