Më thuaj përsëri,ti mëngjes i ëmbël,
që të josh me aromën e çajit të ngrohtë,
shpërtheji rrezeartat,mendimesh m’i lësho,
më shiko në sy,në dy ishuj lot.
Me lule mimoze,funddimri mbulohet,
ti pikëllim endacak,ik qetë e pa zhurmë,
në gjurmë furtunash,përanë rrotulluar,
o dritë e fjalës,njëmijëherë e prurë.
Përplasjet s’na lënë,asnjëherë vetmuar,
erërash përpara,hapësira na rrëmben.
pas velash pus,mjegulla struket,
nën fisniken steh’ forca gjen fole.