Një trëndafil i kuq,lulëzoi.
Në një cep të errët,në anë
të një kopshti.
Vëndin,nuk e zgjodhi.
Por aty u rrit,gonxhe lëshoi
dhe petale të mëndafshtë.
Kalimtarëve,aromë ju dhuronte.
Aty ku qe,dukej pak.
Të paktë ata që qëndronin,
ta shikonin bukurinë tij.
Dikush pëshpëriti…
” Sa bukuri,çfarë aromë,dhe ty
gjethet,të mbulojnë shkëlqimin.
Këto fjalë,një plakë e urtë dëgjoi,
me flokë të bardhë,kopshti
ishte i saj.
” Dëgjo mor bir:Nëse do të qe në
sipërfaqe,do ta këpuste një dorë.
Kështu ndodh dhe me njerëzit.
Kur janë në errësirë,
askush,nuk i sheh.
Por nëse arrijnë lart,
do të gjendet gjithmonë dikush, të mundohet
krahët ti presë!!