Zëri yt në telefon,
Më riktheu pas në kohë.
Zemra m’u drodh me gëzim,
Timbri i saj, më thoshte shko.
Dhe u nisa për tek ti,
Me një mall që nuk përshkruhej.
Duke harru çdo dyshim,
Dhe çdo fjalë, që këtu nuk thuhej.
E largova zemërimin,
Që shumë kohë shpirtin ma ndrydhte.
Bashkë me të dhe xhelozinë,
Që çdo ëndërr, fort ma mbyste.
Erdha se më foli shpirti,
Doja të të kisha pranë.
Për t’i parë dy sytë e tu,
Të besoj vërtet a qan?
A ke derdhur lot dashnie,
A dëshmi e rremë kanë qënë.
Sa ke vuajtur prej vetmie,
Sa trisht malli të ka dhënë?
Dhe mungesa pa arsye,
Sa shumë të ka bërë të vuash.
Pres që të mi thuash sot,
Me sy, duar, e ç’të duash.
Pra më bind me sjelljen tënde,
Të besoj prapë si dikur.
Kur dy zemra duhen fort,
Zoti për t’a bëhet urë.