Gjuha më e bukur
Është brenda në shpirtë .
Vjen porsi diell
dhe shkëlqen me dritë
Me dritën e diellit
Vjen plot frymëzim
Me dritën e hënës
shpërndan rrezatim
Flet me dritë të zemrës
Përtej ditëve gri
Shëtit në mirazhe
Të sjell dashuri
Të jep dashuri me shpirtë
Shpirti ndezur zjarr stuhive
thur vargje nëpër hënë
Të gjitha i lidh me fije .
Fjaloset me detin
Fjaloset pa fjalë
Mes dallgëve ndez zjarrin
mes zemrës së vrarë .
Dhe vargjet i shkruan
Mbi ujë dhe mbi zall
Herë -herë rrëmbyeshëm
dhe herë mbushur mall
Poeti të blen fjalën
Ti pa folur fare
Të hynë brenda shpirtit
Zemrën flakë vullkane.
Lexoni vargjet poetit
Se dimrin bën pranverë
Poeti lehtëson shpirtin
U jep shpresë dhe vlerë.
Edhe në qiell pa ngjyrë
Gjithçka i ngjall në kujtime
Teksa retë i prekë me dorë
dhe penën derdhur me hire .