Sikur të isha një rrufe e t’i bija inatit,
ta shihja llavën si shpërthen,
detin e kodrën e ndarë në dysh,
ta varrosja xhelozinë
e t’i shihja lulet
si çelin të buzëqeshura
në këtë vend.
Ta shihja ylberin kudo viseve të mia,
si heroizmin mbi perëmendore,
krenarinë e heroinave shqiptare
që ia rritën lavdinë kësaj toke.
Nuk po mund të bëhem rrufe
ta godas xhelozinë;
nuk kam as grusht të fortë
që inatin e kohës sime
mos ta lë si dhimbje,
si në kohën migjeniane.
E t’i bie kësaj vetëdije veç “inati,”
ç’të përbuzë ty,o urtësi,
të njëjtën dhimbje pikturon
qe njëqind vjet;
shekujve u ka mbjellë
veç urrejtje djallëzi.
Nëse u ka mbetur edhe pakëz dashuri,
ndërroni mendje,o shqiptarë
bashkohuni drejt shqipes dhe urtësisë;
që të na vijë një ditë e mbarë,
me dritë e shpresë për çdo njëri.