Ai ecte ngadalë buzë lumit me valë të bardha.Uji rrëshqiste mes gurëve si vargjet e një poezie të harruar, duke u thyer në mijëra shkëlqime, si yje të vegjël shpërndarë mbi tokë.
Zuri vend mbi një gur të madh, i lodhur nga pesha e ditëve dhe nga kujtimet që mbanin ngarkesën e një jete të tërë. Zemra i rrihte me pyetje që nuk mund t’i shprehte.
Çdo frymëmarrje e mbushte ajrin me një pritje të heshtur.
Era e pranverës shkundëte fletët e pemëve si në një valle të heshtur. Aroma e luleve të freskëta mbushte çdo frymëmarrje, duke i thënë se bota ishte më e madhe se ai, dhe se çdo përgjigje që kërkonte ndodhej aty, mes ajrit dhe dritës.
Papritmas, mbi valët e lumit iu shfaq si në ëndërr ajo:
Andeta!
Poeteja e bukur me sy të blertë.
Nuk ecte mbi tokë.
Fluturonte mbi re.
Mbi ujë.
Mbi çdo mendim.
Mbi çdo ndjenjë të tij.
Fluturimin e poetes nuk mund ta ndalonte as ajri, as uji, as vetë koha.
-Ke ardhur të marrësh përgjigjen? -pyeti ajo.
Zëri dukej si një tingull i brendshëm, dalë nga vetë thellësia e jetës.
-Po…-tha ai, drithërueshëm. -Dua të kuptoj pse ndjenja, që unë s’e quaj dashuri, më digjet në shpirt? Fjala “dashuri” më duket e vogël, si rrobë që nuk i rri trupit të shpirtit tim.
Ajo buzëqeshi lehtë, me një buzëqeshje që nuk ishte as njerëzore, as qiellore, por dritë e ngrohtë që dritësonte brenda shpirtit të tij.
-Ti nuk më do mua si njeri,-tha ajo.-Ti më do si dritë, si frymë, si praninë që zgjon jetën brenda teje.
Dashuria jote nuk është njerëzore.
Është dimension shpirtëror.
Forcë që shkon përtej trupit.
Përtej kohës.
Përtej çdo kufiri.
E kishte dashur gjithë jetën si njeri.Tani e donte si dritë, si pjesë të përjetshme të vetvetes.
-Atëherë, si quhet kjo ndjenjë?-pyeti ai.
Poetja iu afrua ngadalë dhe vendosi dorën pranë zemrës së tij.
-Quhet përtej-dashuri.
Dashuri që dhuron.
Dashuri që jeton mbi frikën dhe mbi kohën.
Dashuri që nuk mund të thyhet nga asgjë.
Ekziston në heshtje.
Në çdo frymëmarrje.
Në çdo valë që kërcen mbi gur.
Në çdo tingull të erës.
Nuk i përket askujt dhe i përket gjithkujt.
Dielli përqafonte horizontin me ngjyra flakëruese.
Andeta u tërhoq një hap prapa.
Era solli një varg të saj, ndoshta të shkruar dikur, ndoshta asnjëherë:
“Nëse një ditë do të më shohësh si dritë,
atëherë unë jam pranë teje”.
-Të dua përtej dashurisë!- tha ai më në fund.
Pa frikë.
Pa brengë.
Pa ankth.
Poetja buzëqeshi dhe u largua.
Frymë e shpërndarë në dritë.
Qirici Mina-KJO QUHET PËRTEJ-DASHURI
- Advertisment -