Voglushi nuk e dallon statujën nga njeriu, as peshën nga rëndësia. Ai sheh vetëm një figurë të rrëzuar dhe ndjen se duhet ta ndihmojë.
Nuk pyet pse?, sepse zemra e tij ende nuk njeh kufijtë që rritja na i vendos.
Ndoshta këtu fshihet mësimi më i madh filozofik:
njeriu lind me një ndjenjë të natyrshme të të mirës, e më pas bota ia mëson dyshimin.
Sikur të riktheheshim qoftë edhe për një çast në sytë e një fëmije, do të kuptonim se thjeshtësia është forma më e lartë e humanizmit.
