Shkruan Enver Sahiti
Ëndrra e kahmotshme shqiptare për t’u parë një ditë bashkë në të gjitha trojet tona mbetet një thirrje shprese, identiteti dhe bashkimi shpirtëror. ‘A do të jemi bashkë një ditë?’ nuk është thjesht pyetje, por një amanet brezash që vazhdon të jetojë në zemrën e çdo shqiptari.”
Ëndrra e kahmotshme shqiptare për bashkimin kombëtar mbetet një nga aspiratat më të thella dhe më të qëndrueshme të identitetit tonë kolektiv. Ajo nuk është një ide që lind nga emocionet e momentit, por një frymëzim historik që ka mbijetuar përmes shekujve, pavarësisht sfidave politike, gjeografike dhe shoqërore që kanë përcaktuar fatin e trojeve shqiptare.
Sot, më shumë se kurrë, pyetja “A do të jemi bashkë një ditë?” ngrihet si një reflektim i gjallë mbi realitetin tonë kombëtar. Kjo pyetje nuk është një thirrje për konfrontim, por një kërkesë për analizë të matur, dialog konstruktiv dhe vizion të qartë për të ardhmen. Bashkimi kombëtar nuk duhet parë vetëm si çështje kufijsh, por si proces i bashkimit kulturor, ekonomik, arsimor dhe institucional – fusha ku shqiptarët tashmë janë duke u afruar natyrshëm.
Në kushtet aktuale rajonale dhe ndërkombëtare, çdo diskutim për bashkimin kërkon përgjegjësi të madhe politike dhe respektim të plotë të kornizave ligjore e diplomatike. Realpolitik’a është komplekse, por idealet kombëtare nuk janë të ndaluara. Ato mund dhe duhet të artikulohen me maturi, pa retorikë të tepruar dhe pa përçarje të brendshme.
Nga ana tjetër, uniteti i brendshëm mbetet themeli i çdo aspirate kombëtare. Pa një kulturë bashkëpunimi, pa institucione të forta dhe pa një vizion të unifikuar, bashkimi mbetet vetëm një dëshirë e bukur në letër. Është e domosdoshme që politika shqiptare – në të gjitha trojet – të shmangë përfitimet afatshkurtra dhe të përqendrohet te interesat strategjike të kombit.
Megjithatë, një fakt mbetet i pakundërshtueshëm: shqiptarët tashmë janë të bashkuar në shpirt, në gjuhë, në kulturë dhe në kujtesë historike. Ky bashkim shpirtëror është prova më e fortë se ideali kombëtar nuk ka humbur asnjëherë forcën e tij. Ai është i pranishëm në diasporë, në trojet shqiptare dhe në çdo cep ku valon flamuri ynë i kuq me shqiponjën dykrenare.
Në këtë kuptim, pyetja “A do të jemi bashkë një ditë?” nuk është vetëm një utopi romantike, por një projekt i mundshëm i së ardhmes – për aq kohë sa ndërtohet mbi bazën e dijes, mençurisë politike, bashkëpunimit rajonal dhe respektimit të realiteteve ndërkombëtare.
E ardhmja e bashkimit shqiptar nuk varet vetëm nga ëndrrat, por nga mënyra se si i përkthejmë ato ëndrra në strategji reale dhe të qëndrueshme. Deri atëherë, ajo mbetet aspirata jonë më fisnike dhe një nga shtyllat kryesore të identitetit tonë kombëtare