Çoje kokёn ti zonjё me flokun e zi mbi sytё e mbyllun.
E rrёzume me kast pёrtokё nga shigjeta helmi,
ke vra dhimbjen nё heshtje…
Tё kanё lёndu, oh sa t‘kanё lёndu.
Me grushtin e mbledhun ke mbyll plagё t’vjetra me pёrballu t’reja, e prapё e ke kalu nё heshtje…
Nё dhomёn e harresёs, pa ajёr, pa shpresё,
ta prenё andrrën; lidh me zinxhirёt e turpit,
të futen n’kurth, si njё zog i plagosun, pa za…
Zbath, e mblume nga djersёt e ankthit ke humb gjumin, e prapё e ke kalu nё heshtje…
Tё kanё lёndu, oh sa t’kanё lёndu…
Çoje kokёn ti zonjё me flokun e zi mbi sytё e mbyllun!
Çohu!!!
Thirre mallkimin dhe lshoje mbi muret e dhomёs sё harresёs me dry tё ndryshkun, si mendja djallёzore qё tё mbylli nё kafaz!
Lshoje mallkimin si vёrshimi i njё lumi tё trazum;
Thirre Drinin, Bunen, Kirin;
Thirre Zotin, e kёrkoji me lёshu rrufe
mbi folenё e atyne qё dinё veç me ngul thikё mbas shpine;
Shkarkoje dhimbjen tande mbi folenё e “Miut”,
por mbaje dorёn, kurseja Nanen!
Friksoju nga mallkimi i nanёs sё armikut,
se n’kёmbёt e saj falet edhe Qielli!
Çoje kokёn, ti, zonjё me flokun e zi mbi sytё e mbyllun!
Mos ki frikё,
se ka me i zanё “Mallkimi i Nanёs” tande!