.Kushdo e ka një motiv, e ka një muzë, që e udhëheq diku aty në rrugën e pashkelur të të fshehtave të shpirtit të tij.
A nuk je Ti, “zonja” e fshehtë e rrjeshtave, që qesh, por edhe qan sipas rrjeshtave kushtuar Ty, u jep frymë e freski rrjeshtit, atë freski nga vetja jote.
A nuk je Ti, ajo, që jeton në ëndrrat brënda atyre rrjeshtave të zjarrta.
A nuk je Ti, ajo, që e ndjek atë endrren e tij edhe kur dielli vrastar me fuqinë përvëluese të rrezeve tët tij, kerkon ta vrasë ëndrrën, ta tresë.
Por befas një dite u përball me Atë diku, nuk e di kush kishte ndjekur njeri tjetrin Ai, atë, apo Ajo ëndrrën e vet, shprehur në rrjeshtat e tij.
U ul në tavolinen e saj dhe thjesht tha:
-Ti je “zonja” e ëndrrës time.
Buzëqeshi dhe ëmbël ja ktheu:
-Edhe Unë, Ty të prisja nga pafundësia dhe ja erdhe.
Ishte përballë Atij, e plotë me zë, me frymë, nuk po u besonte syve.
Ishte buzëmbrëmje.
-Më udhëhiq, në studion tënde në atelinë, ku thurren rrjeshtat, ku Ti me zhvesh çdo natë dhe luan me mua.
Hyri ngadalë në dhomën e ërrët, të rrëmujshme, hyri pa zhurmë siç hyn çdo natë në rrjeshtat e tij.
E pa thellë në sy, u ul buzë atij shtrati beqari, ku kishte plot rrjeshta të hedhura pa kujdes.
Me një lëvizje hoqi bluzën dhe fundin e lehtë, dhe mbeti e veshur me këmishën transparente siç në rrjeshtat e tij, që zakonisht marrin frymë vonë pas mesnate.
Ajo hodhi hapat ngadalë drejt tij, këmisha rreshqiti dhe ra në këmbët e saj.
Para atij qëndronte, Ajo e pamërshishmja, e bukura djallëzore, ndjellëse, joshëse.
U dorëzua pa kushte si në rrjeshtat e Atij.
E tërhoqi nga duart ngadalë, e uli në gjunjët e tij, filloi ta puthë me afsh.
-Puthmë – i tha me zërin e plotë. Në rrjeshtat e tua, je fuqiplotë, ja ku më ke plotësoje atë rrjeshtin e lënë përgjysëm.
Boll rrjeshta kam lexuar Unë.
Ja ku me ke, ulur në gjunjët e tua.
Nuk po u besonte syve, zëri te saj, a thua vinte nga fundi i shpirtit.
E shtrëngoi fort, më ëmbël, se në rrjeshtat, ku e kishte përshkuar me aq pasion e zjarr, nuk ishte letra para tij, por Ajo vezulluesja, përvëluesja, e marra, e vërteta prej mishi e gjaku të nxehtë.
E rroku në krahët e vet dhe kofshët e saj, i përkëledhte më fort, se në ato rrjeshta të ndezura.
Duart e tij filluan të pershkuanin çdo pore në trupin e saj, perimetrin e vitheve, që ishin bërë si ato urat me harqe shumë
Buzët e tij të ndezura lëviznin pa rregull, sa majtas djathtas në hiret e trupit të saj.
Buzët lagnin, ato gjinj të ëndërruara në ato rrjeshta pa fund.
Kurse gishtrinjtë e duarve bridhnin kudo në brinjët e saj, në shpinën, në qafën dhe në gushën e saj, kudo ku kishte nxehtësirë trupore.
Por ora nuk ngecte ecte në trokun e saj të njëtrajtshëm.
Solli mëgjezin, dielli gjithmonë vret ëndrrat dhe keshtu, Ajo u ngrit po ashtu me atë lehtësi, u vesh me shpejtësi dhe tek dera kthehu edhe njëherë kokën dhe ….iku…
…..Nata la pas të ëmbël shije të atyre momente aq pasionante, por edhe shijen e hidhur të ndarjes.
Por Ajo sot, do të jetë përsëri e heshtur në fletën e bardhë, ku do të rrjeshtohenin rrjeshtat për Atë, në dhomën e errët…