Në raftin e vjetër, nën pluhurin e viteve,
fjeti një libër me faqe të zverdhura,
askush s’e hapi, askush s’e pyeti
ç’ëndrra fshehu në germat e lodhura.
Aty frymonin rrëfime të vjetra,
dashuri të pashprehura, dhimbje të ngrira,
çdo fjalë një kujtim që s’vdiq kurrë,
por heshti, si shiu në dritare të mbyllura.
Një ditë, një dorë e butë u ndal,
dhe pluhuri ra si mjegull mbi kujtim.
Libri psherëtiu — “më kujtove më në fund,
unë jam shpirti yt i shkruar në trishtim.”
Që prej asaj dite s’u harrua më,
u bë zë, u bë frymë, u bë jetë.
Se librat, si njerëzit, vdesin vetëm
kur s’ka më kush t’i lexojë në shpirt.