Hi syve u mundove me ia hedh,
n’anën tjetër po vjell vner,
dashurinë e sinqertë me sfidua…
N’heshtje po vuan, po vuan.
Mos u kapërcat si qengji
kur thith temën e tij.
Hesht, mos lëndo, kurrë mos gjyko.
Dashuria don sfidë, guxim, paqe e siguri,
vlerësim e vendosmëri.
Dashuria s’do lajka as dredhi.
Zoti ka thanë: e vërteta është hak,
gënjeshtrat e mashtrimet janë mëkat.
Një lëmsh n’fyt t’është lidhë si nyje,
pse u mundove t’ia hidhësh hi syve?
Çdo rrugë u përpoqe me e ba tym e flakë,
vëmendje me marrë,
e n’anën tjetër sillesh si “melaqe ”eh,
në dorë mban urat,
n’dorën tjetër tespi me tufë të gjatë.
Kur të shohin n’fotografi, sytë u mbesin n’ty.
Largohu prej dogmave, mos shit filozofi.
E di, shumë gjëra ke ba n’jetë.
Ehh… n’opinion je i dashur,
i afërt e i “qet”.
Në gjuhën popullore kanë thanë:
“Lëkurën e qengjit veshur po e mban,
kurse shpirtin e ke katran.”
Bota është e vogël, kot s’e kanë thënë.
Sekretet kurrë s’mbahen,
kur dalin prej njëzet e katër dhëmbëve.
Pse lujte me zjarr, o shejtan?
Se u dogje vet në të.