U shfry qielli pik për pikë,
lotët derdhi pa kursim,
herë shtruar,herë rrebesh,
buçet dhimbshëm me tërbim.
Mbuluar qielli me grinë e butë,
ngarkuar retë si sy përlotur,
zbehtësuar dita e sëmurë,
rënkon,dhimbshëm,ftohur,lodhur.
Nga mëngjesi gjer në mbrëmje,
cipën dot s’e grisi qielli,
mbyllur ,mrrolur,zemëruar,
do dalë hëna apo dielli?!
U shfry qielli pikë për pikë,
për dimër u kthye vjeshta,
njomi tokën mirë e mirë,
gjëmon male,pyje,kreshta.
Mendjedyzuar plot dyshim,
luhatet moti “dimërak”,
sa shumë i ngjason njeriu ,
njëri-tjetri marrë nga pak.