Amanet nga i pari,
mos mu tremb kurrë shqiptari!
Mos harro, bir, kush je —
shqiponjë që lind në dhe me re!
Në damarët e tu s’rrjedh ujë,
por gjak i maleve që s’vdes kurrë.
Në çdo hap që hedh në botë,
mbaje nderin — si flamur në dorë!
O gjysh i dheut, fjalën ta ndiej,
në shpirt ma shkruan si betejë.
S’ka armik që më bën hije,
kur Shqipëria m’flet në zemër si hyjnie!
Nëse ta shajnë flamurin,
mos u përkul, po ngrije lart,
se nën atë flamur kuq e zi,
kanë fjetur breza me shpata në gjak!
Do ta ngre, gjysh, në çdo anë,
si diell që s’fiket, si dritë zanash.
Edhe n’fushë, n’luftë a n’det,
emrin “Shqiptar” do ta mbaj për jetë!
Mos e shit shpirtin për bukë t’huej,
mos e ndërron nderin me frikë e ujë.
Se vdes trupi, por jo besa —
ajo rron sa qielli, sa shpresa!
Të betohem, o i parë,
nën këtë flamur që s’ka të ndarë,
se për Atdhe, për nënë, për dritë —
shqiptari kurrë s’ka me u ndalë në jetë!