Poeti vazhdoi udhën e qetë , nën qellin që hapet krahët si shkëmbi , dhe malet e errëta të Bistrcës i dalin perpara si rojtare te vjetër•
Mali i Bistricës foli i pari , me zërin e thellë të shekujve :
“ Poet , pse mban mall në zemër , kur fjalët e tua dridhen në gurët e mi ? “
Bajrami tha :
“ Se ndonjëherë zemra pikon , jo nga mungesa e dashurisë së botës , por nga heshtja e atyre që më dhanë emër •”
Mali tundoi majën e tij , si të lëkundej një mbret në fron :
“ O bir i fjalëve , dëgjo mua :
Njërzit janë si këto shtigje të vjetra , shumë i dinë hapat e tu ,
por s’dinë lartësinë tënde •
E kanë parë kur rrëzheshe , dhe mendojnë se ende je aty •”
E ndërsa ai fliste , u ngrit era nga gryka e thellë e Bistricës , dhe Nata vetë u shfaq mbi re , ne mantelin prej yjesh e mjegull •
Ajo foli me një zë që vetëm poetët mund ta dëgjojnë :
Poet , shkrimtari i lumenjve,
atë që ti kërkon tek të •••
e gjen tek zemrat e huaja •