Padrejtësisë apo ironisë
së fatit, llojshmëri shkallësh
rrugëtimit të jetës sajohen.
Shkallë, që bëlbëzimesh
në lojëra engjëjsh,
këmba dorës ngjiten.
Shkallë, që moshimit,
sigurt peshë lodhjesh
e sakrificash mbajnë.
Shkallë, që peshës pa peshë,
dhimbshëm kërcasin.
Shkallë, që andrrallash,
si lavjersë të matësve
të pakohësisë, frikshëm
pa ndalur koloviten.
Shkallë, që hipokrizisë,
krisjen iluzionesh fshehin,
zhgënjimit trishtim përcjellin.
Shkallë ashensori,
kohëve të gënjeshtërta,
për të paudhët,
që shkëlqimin e remë
prej hirit të të djegurve,
paturpësisht kanë marrë.
Shkallë, çuditërisht jetës,
larmi të pafundme shkallë.
Mira Zaho Mëhilli-Shkallët e jetës
- Advertisment -