Në një qiell plot me yje,
ku hëna ëmbël ndriçon,
ndjej që më fton.
Me të,të ndaj mendimet,
çdo gjë që më lëndon.
Kush nuk priti hëna ime
poshtë dritës tënde;
Një ” adio”,të fundit.
Një të dua,ku brënda mbylli
ëndrrat dhe kujtimet.
Një takim,që nuk erdhi
dhe psenë,nuk e mësuam kurrë.
Një lot,që nuk rrodhi në fytyrë
por ngriu në cepat e syve.
Kush nuk ndjeu,boshatisjen
e shpirtit;
Përballë errësirës.
Netët që mbetën të errëta,
shoqëri me dritën tënde.
Kush nuk tha….
” Një puthje të fundit,
për natën e mirë.
Dhe nesër,do të jemi
bashkë përsëri”
Një agim i bukur.
Atje ku ekziston dëshpërim!!