Jeta është e bukur, lum ai që di ta jetoj,
Është si lulja delikate mbuluar me vesë,
Është e ëmbël si mjalti në koshere,
Si rrezet e diellit që shkëlqejnë çdo mëngjes.
Nganjëherë na mbulojnë re të zeza,
Ashtu sikur moti dhe dielli ynë struket diku
Mirëpo sa herë që vjen mot i ligë
Unë e di se në cilën strehimore me shku.
Ku mund të fshihem
E të ngrohem derisa shtrëngata të kaloj
Mbyll sytë dhe ndjejë ngrohtësinë tënde
Derisa ngjyrat e ylberit qiellin ta zbukurojnë.
Shpesh herë jeta është një mister i panjohur,
Në shpirt ndjejmë diçka që na mundon
Lum ai që në kësi kohe të vështira
Të streha e zemrës, strehimin kërkon.
Lum ai që ka durim dhe të përballoj sprovat e ferrit
Mos harroni o ju të dashuruar
Se sytë e dashurisë suaj të zgjedhur
Janë si drita në fund të tunelit.