Kam ecur në dritë -hijet e mia.
Aty ku dritë reflektoja,
sytë e smirës s’ju lanë të më shihnit.
Kur errësira më bënte hije,
Hapnit sytë të depërtonit brenda meje
diçka që fshihej ta kuptonit.
Afroheshit aq pranë,
sa ndieja frymëmarrjen tuaj.
Unë ju shikoja,
por ju s’mund të shihnit
çfarë shpirti përcillte!
Jeta ime ka qenë dritë -hije.
Por dritën kurrë s’e shpërdorova
e ruaja,
edhe pse shpesh kërkonin ta vidhnin.
Dhe kur errësira sillte hijet në jetën time,
përdorja dritën e fshehur në zemrën time.
Jeta është proces,
si dita dhe nata — një dukuri.
Herë kemi diell që djeg e verbon,
herë hënë që ndriçon prej tij.
Pastaj qielli nxin…
Prandaj i them vetes:
Bëhu hënë!
Shkëlqe edhe kur s’ke dritë.
Njerëzit gjithmonë do të ndjekin me sy,
edhe kur je e plotë,
edhe kur je thjesht një e harkuar vij!
Dhe në ditët më të këqija,
kur mendojnë se po humb,
do të të kërkojnë më shumë.
Atëherë do të kuptojnë:
Një shpirt i bukur
rilind përsëri —
vdes si hënë,
si diell lind!