Shkruan Linda Fana
Në vitin 2005, unë jetoja vetëm me fëmijët e mi. Edhe ai jetonte vetëm, në Gjermani, me dy fëmijë që kishte nga një grua gjermane.
U njohëm përmes revistës Kosovarja. Bisedat tona ishin të ngrohta, të sinqerta. Ai ishte një djalë me shpirt artistik, i bukur dhe me një mënyrë të veçantë të të folurit. Por në jetën e tij kishte mbetur një histori e papërfunduar — ashtu si edhe tek unë.
Filluam t’i tregojmë njëri-tjetrit pjesë nga jeta, nga familjet tona, nga plagët dhe gëzimet.
Por unë e refuzoja çdo mundësi lidhjeje dhe i thosha:
“Ti je djalë familjeje, ndoshta duan të martohesh me një shqiptare dhe të kesh fëmijë. Unë nuk dua më fëmijë — i kam ata që kam.”
Shoqëria jonë vazhdoi. Një ditë më rrëfeu historinë e tij: kishte qenë i lidhur me një vajzë shqiptare, por familja e saj e kishte ndarë me forcë, duke ia ndaluar çdo kontakt. Ata nuk kishin pasur kurrë mundësi të sqaronin asgjë me njëri-tjetrin. Ai vuante shumë — i mungonte vetëm një herë ta dëgjonte zërin e saj, t’i thoshte ajo vetë diçka.
E pyeta:
“A dëshiron të të ndihmoj?”
Ai qeshi dhe tha:
“Je e çmendur… si mund të më ndihmosh? Babai i saj është njeri i traditës së vjetër, dhe nëna e mban nën kontroll.”
E pyeta sërish:
“A do ndihmë apo jo?”
Ai u mendua dhe tha:
“Po… por nëse ndodh ndonjë problem?”
I thashë:
“Prit pak. Unë do të lajmërohem si gazetare dhe si psikologe në të njëjtën kohë. Do të kërkoj që vajza të ketë mundësinë të flasë me ty.”
Ai u tremb:
“Ata nuk do të pranojnë kurrë! Mund të të presin me tone të ashpra.”
“Le të dalë si të dalë,” i thashë. “Nëse ndodh ndonjë problem, do të shkojmë më lart — ligjërisht. Do të kërkojmë kontaktin e saj dhe të drejtën e fjalës së fundit. Edhe nëse zbulohem, nuk ka më kthim pas.”
Vendosëm të vepronim.
E mora telefonin dhe thirra në shtëpinë e vajzës.
M’u përgjigj një zë burrëror, i fortë, si nga koha e Lekë Dukagjinit.
“Kush je ti që guxon të më telefonosh për çështjet e shtëpisë sime?” – më tha.
Iu përgjigja me qetësi:
“Zotëri, këta të dy kanë të drejtë të sqarojnë gjërat vetë. Ju dhe zonja juaj keni ndërhyrë në mes të një çifti që ka pasur mosmarrëveshje, dhe kjo ka lënë pas shumë dhimbje. Ne kërkojmë vetëm një bisedë të qetë, për t’i dhënë fund njëherë e mirë këtij kapitulli.”
Ai dhe gruaja e tij më mbajtën në telefon dy orë — më ligjëruan për traditë, për nder, për zakone.
Në fund, megjithatë, pranuan që vajza të fliste edhe një herë me djalin, që të vendoste vetë: a do të kthehej tek ai apo do ta vazhdonte jetën e saj pa të.
E mbylla telefonatën duke iu uruar të gjitha të mirat, dhe u luta që të mos ndërhynin më.
Pastaj e thirra mikun tim:
“U kry,” i thashë. “Mund ta telefonosh. Pyete nëse dëshiron të takoheni për t’i sqaruar gjërat.”
Ai më pyeti: “Si të pritën?”
“Po të kishte mundur, do të më kishte nxjerrë nga telefoni me forcë,” i thashë, duke qeshur.
“Kam frikë ta thërras,” tha ai.
“Tani s’ka më frikë. Thirre.”
E thirri. Vajza foli, por ishte nën vëzhgimin e nënës. Biseda ishte e ftohtë, e ngrirë.
Megjithatë, ai më falënderoi nga zemra për guximin dhe rrezikun që mora për ta ndihmuar, pa menduar asnjë pasojë për veten.
Shoqëria jonë vazhdoi për shumë kohë. Flisnim për jetën, për vendlindjen, për familjet.
Një ditë më tregoi se kishte njohur një vajzë tjetër shqiptare – këtë herë, gjithçka përputhej.
Më tregonte çdo detaj. U martuan. U njoha edhe unë me gruan e tij. Ajo e dinte kush isha dhe çfarë roli kisha pasur në jetën e tij — thjesht një mike, një ndihmë në kohën e duhur.
Lindën fëmijë.
Jeta vazhdoi.
Rrugët tona, me kohë, u ndanë.
Por unë e ndjeva se misioni im kishte përfunduar.
Sepse ndoshta, jeta na bashkoi për një arsye: që unë ta ndihmoja ta mbyllte një plagë të vjetër.
Dhe unë mbeta ajo që i dha forcë në ato momente.