BALADË PËR KOSOVËN
(Në 18-vjetorin e pavarësisë)
Mbi supe seç mbajte shekuj me rrebesh,
Me plagë që kullojnë histori e tmerr,
Të shanë e të vranë, të lanë dathë e zdeshë,
Ta mohuan emrin në çdo prag e derë.
Ta shëmtuan fytyrën me thikë e me zjarr,
Të dërrmuan kockat, të shanë, të lanë n’gjak,
T’uzurpuan fushat, të bënë mort e varr,
Të shitën në tregje, pa turp e pa hak.
Por ti s’ishe vetëm në atë natë të gjatë,
Se në gjirin tënd trimat i mëkoje,
Mic Sokoli, që gjoksin ia vuri topit,
Se kjo tokë nuk vritet, me emër të Zotit.
Ali Pashë Gucia e Ymer Prizreni,
Lidhën një besë t’madhe, kala gur mbi gur,
Kosova s’nënshtrohet ndaj asnjë laneti,
Përveçse nën hijen e të kuqit flamur.
Ty të ndanë në copa, si bukën e urisë,
T’sakatosën trupin, të lanë në lëngatë,
Por Isa Boletini me fjalën e burrërisë,
Nuk la këmbë të huaj të të shkelte gjatë.
Në male të Drenicës, ku flaka s’u shua,
Azem e Shote Galica ishin sy e vesh,
Për çdo kullë shqiptare që hasmi kish shuar,
Ca plumba hakmarrës niseshin me rrebesh.
Pastaj erdhi koha e heshtjes me zor,
Kur Shaban Polluzha u bë për top mish,
Se s’mundej kjo tokë të kthehej në burg,
Pa u larë me gjakun e trimit sërish.
E kur bota kujtoi se të vdiqën dëshirat,
Kur çizmja e egër të shkeli mbi krye,
Doli Adem Jashari, si rrufe nga errësira
Diellin e lirisë, Kosovë për ta kthye’.
N’Prekaz u bë qëndresa, u dogj shtëpi e prag,
U flijua brezi, nga foshnja te plaku,
UÇK-ja lindi nga ky det me gjak,
Për t’i thënë tiranit: “Kështu mbrohet pragu!”
Sot, tetëmbëdhjetë vite, je nuse me vello,
Pavarësia të ndrin, porsi yll mbi mal,
Në emër të dëshmorëve që këtë tokë e skuqën,
N’ballë të puth Kosovë, gërxhe, fushë dhe mal.
As heshtja e botës, as thika në shpinë,
Nuk të mbytën dot vargonjtë e robërisë,
Në vargje dhe këngë mbete gjeraqinë,
Kosovë zonjë e rëndë, lulëkuqe e lirisë