Sonte ti i shkruan vetmisë
hijeve n’mure ja ndez fantazinë
n’tjera stinë puthe përjetësinë
as shiu që bie s’ta lanë nostalgjinë
Sonte u trete me retë në shtegtim
mbi muzeumet e qiellit
lëshove fatin tim
sytë t’i djegën ëndrrat
n’ty dhimbjen harrove
ndër stinë të largëta
dashurinë e mallkove