Botës iu solla
vërdallë,
po më dukej
si në përrallë,
askund s’gjeta
qetësi
pse as vetë s’e di?!
Diku luftë,
atje tërmet
njerëzimi në siklet,
të vuajtur
e të uritur,
mallkojnë jetën
dhe vetveten.
Secili është i mërzitur
si lule e venitur,
që i mungon uji
e shpirti digjet flakë
për një natë të qetë
dhe pa vaj!