Në pranverë më çele një sy
si lule e brishtë me ngjyrë blu.
Në verë më dogje me zjarr e mall
si diell që digjet mbi det me valë.
Në vjeshtë erdhe si fllad i artë
me fjalë të buta, me shpirt të pastër.
Në dimër mbete në zemrën time
si zjarr që s’shuhet në net pa drite.
Ti je stinë pa ndarje, pa fund
si këngë e shpirtit që s’ka gjumë.
Çdo ditë me ty më bëhet gëzim
stinë dashurie, pa perëndim.