Po më kujtohet, sikur tani,
Ai takim, i herës së parë,
Ishte vjeshtë dhe binte shi,
Binte shiu, lastar – lastar.
Ti më prisje, si në legjendë,
Ç’do të ndodhte, zoti e dinte,
Një pasion mua më rrëmben,
Dhe s’më ndalte shiu që binte.
Mallkova retë me shi që vinin,
Edhe lumenjtë, që vinin plot,
Njëqindë djaj rrugën t’më zinin,
S’mund t’më ndalnin mua dot.
Eh, çfarë qënka kjo dashuria,
Të thërret të shkosh me vrap,
Njëqind herë, në se do t’bija
Njëqind herë do çohesha prap.
N’ëndërr e shoh atë takim,
Natë për natë e ditë për ditë,
Qe puthja e parë, s’qe mallkim,
Por qe bekim nga perënditë.
Qe puthja e parë nëpër shi,
Përmbi urën që filloj të binte,
Mund të bëheshim të dy fli.
Por vetëm Zoti, atë e dinte.
S’kish, vënd tjetër, përse vallë,?
U takuam, tek kjo urë e shkretë,
Na dolën shtrigat si në përrallë,
Dhe po kërkonin një fli vërtetë.
Sikur na dolën me ombrellë,
Që nga shiu të na mbronin,
Njëqind shtrigat kishin sjellë,
Njëqind djaj urën t’rrëzonin.
Unë nga djajtë, s’kisha frikë,
Por kur vorbulla filloj të vij,
U drodh ura dhe qe rrezik,
Njëqind djajtë u bënë njëmijë.
Se si shpëtuam një Zot e di,
Në atë çast tmerrin e pamë,
U shëmb ura se kërkonte fli,
Por qe fat, prandaj nuk ramë.