Thonë se në netët kur era zbret nga Dukagjini, dëgjohet një zë gruaje që i flet hënës: -O hënë e netëve të bardha, dëgjoje zërin tim!Jam unë Jerina, bija e Dushmanëve.Princesha që dashuroi më shumë se ç’mund të durojë jeta. Zemra ime është një varr ku prehet një emër i vetëm: Lekë Zaharia! Dhe unë, e “Bukura e Dheut”, si më thërrasin të gjithë, jam hija e një dashurie që nuk u la të jetojë. Liqeni i Shkodrës ende flinte në gjumin e natës. Në ajër ndjehej fryma e jetës që do zgjohej së shpejti. Atë ditë pashë për herë të parë Lekë Zaharinë. Nuk ishte thjesht burrë. Ishte si një ëndërr e prerë me dritë, me shikim që të digjte e të bekonte në të njëjtin çast. Kur kali i tij preku hijen time, u duk sikur toka u drodh, dhe zemra ime, e rritur mes heshtjes së mureve të kështjellës, njohu një tingull të ri: Dashurinë! Ai foli pak, por çdo fjalë ishte si gjëmim i ëmbël.Në sytë e tij pashë mallin dhe dashurinë e pafund. Nga ajo ditë, ti hëna ime e bukur, do të më sillje çdo natë kujtimin e tij.Fytyrën e tij. Zërin që s’e dëgjoja më, por që më thërriste brenda shpirtit. Dhe unë, bijë princërore, që kisha mësuar të hesht, fillova të digjem në heshtje. Dashuria, kur vjen nga qielli, s’pyet për kështjella, për nder apo për gjak. Ajo digjet dhe ndriçon, si ylli që bie, por s’e shuan askush. Netët ranë të gjata mbi liqen.Era vinte nga mali, e mbushur me klithma zogjsh dhe me aromën e gjakut që mbartin kufijtë e princërve. Në çdo frymë të ajrit, unë ndjeja emrin e tij: Lekë Zaharia! Çdo takim i fshehtë ishte një betim i heshtur.I shenjtë.Si ato që bëhen në altar pa dëshmitarë. Ai vinte si frymë! Unë vija si mall! Në sytë e tij ndjeja tronditjen e një burri që sfidon gjithçka.Në shpirtin tim ndjeja se kjo dashuri nuk do të kishte kthim pas. “Jerina,” më tha një natë, “nëse bota s’na do bashkë, le të më mallkojë qielli. Unë nuk jetoj dot pa ty!” Zëri i tij më përvëloi zemrën, si të prekja me duar zjarrin.E pashë fatin tim në atë flakë që nuk do të shuhej kurrë. Dashuria jonë ishte e fshehtë, sepse ishte e shenjtë. Ishte një kohë kur malet e Dukagjinit ishin dëshmitarë të heshtur të çdo lufte, por asnjë nuk kishte parë një luftë kaq të egër sa ajo që shpërtheu për dashurinë time. Dy marsi i vitit 1444…Gjergj Kastrioti mblodhi në kuvend princat arbërorë, në katedralen e shën Kollit në Lezhë. Im atë më mori me vete. Sytë e një djaloshi më shikonin vazhdimisht.Me ngulm! Ishte prinici Lekë Dukagjini. Ai më donte vërtet, po unë nuk mund të jepja shpirtin tim tek ai. Zemra ime i takonte Lekë Zaharisë. Kjo e vuri Dukagjinin në zjarr. Ai nuk mund të pranonte humbjen. Krenaria e princit të çartur u përzje me xhelozinë. Xhelozia u shndërrua në një kërcënim që shëmbi gjithçka. Lekë Zaharia ra tinëzisht në pritë.Shpata e Lekë Dukagjinit shkundi tokën e Matit, e cila në gjirin e saj. Çdo natë, lahuta e Lekë Dukagjinit këndonte mbi male. Ndoshta kërkonte falje për atë që kishte bërë. Por unë e dija se as falja, as fuqia, nuk do të kthenin gjakun e Lekës Zaharia. Kur më erdhi koha, thashë vetëm një fjalë të fundit: “Të më varrosni pranë tij, në Mat! Toka e tij është shtëpia ime e përjetshme! Përjetësisht i përkisja burrit që dashuroja!
