Ka diçka në ecjen tënde,
Si zgjimi i parë i diellit pas shirash,
Si aroma e tokës që merr frymë me ngrohtësi.
Në çdo hap, një lule çel,
Dhe rrezet, pa e ditur vetveten,
ndjekin hapat e tua.
Era të përkëdhel frizurën,
Me gjuhën e luleve që flasin në heshtje.
Flokët rrezojnë valë drite,
Dhe çdo gjethegjelbër
Përdridhet për të parë dielloren në ty.
E ndjen hapin e lehtë të natyrës,
Përçon fllad në blerimin tënd,
Luleverdhë gëzimi,
Që e ngazëllen diellin.
Në lëndinën tënde ka dritë,
Sepse ti je aty, diell…