Kur ia m´syem Shqipnisë t´anèjshme
gjâ m´ás shpirti s´na mèti
p´veç luft´s n´zemër e lirisë n´sy
Aq t´lidhun për Truall kjèmë
sa as Atlantik e Pacifik, ncëk me na da hapin
Çele gur gojen kush për irat´, p´veç do korbav
që hon e don tuj çukatë plehnave rrijshin
Bash t´tânë me një gojë, t´tânë t´urtë,
diqysh t´sèrtë, t´tanë baca Kurt´
E, Ai i Madhi, shallin ncëk m´e hjekë,
kish folë burri një herë:
- Me tá do t´ia lidhi varrtë truallit,
e mas shnoshjes, shokë lirie do tá bâjmë
Njá shumë i thanë qe besa
se po ia shtrëngojka fytin, ndrydhë dèjtë …
tha … se frymëmarrjen e kemi t´mrènshme
e frymën t´jashtme,
t´dyat janë shpirti që s´dès
I thanë …
mos po ta lypin deken do mashkuj t´tu t´halitun,
fort po byrykaten rreth veti, e fort synin n´gjeti
Jo jo, nuk m´vrasin t´mitë, kurrë
e për anmiqtë nuk tutna, se nuk garantoj për ta
Kaq i sigurtë n´vetvete
kur parja e hiles nxinë duart e bardha,
diçka nuk po shkon k´tu, i thanë
Paj, ná k´tu jemi e po punojmë,
Zoti, k´tu me neve âshtë! >