Në fund të çdo udhëtimi,
njeriu nuk gjen përgjigje —
gjen veten.
Jo atë që të tjerët kanë parë,
por atë që ka heshtur gjatë gjithë kohës,
duke pritur të dëgjohet.
Rruga e brendshme nuk ka hartë.
Ajo është ndërtuar me frymë,
me gabime të buta, me dhimbje që u kthyen në dritë.
Kur më në fund e kupton,
se drita që kërkoje ishte gjithmonë brenda teje,
atëherë hesht.
Dhe në atë heshtje,
fillon përsëri udhëtimi.