Qëndroja mbi urën e lumit Glatt,
në Cyrih, në Niederglatt.
Shikoja rrjedhën e qetë të ujit,
gjethet e lisave aty përreth binin,
duke u përdredhur ngadalë ,
ca në tokë e ca në lum notonin,
me shpejtësinë e ujit diku shkonin.
Unë i shikoja derisa humbnin,
dhe me ujin si melodi gurgullonin.
S’di pse më shkoi mendja te Lumbardhi,
aty te ura, përballë qoshës së Therandës.
Dëgjova një zë, diçka si të Zanës,
pastaj zëri ngadalë u qartësua ,
ishte si i Bekim Fehmiut ,
s’di a munda me e dallua.
Nga hiri i tij që lumit qarkullonte,
si Odiseu me varkë kur lundronte,
as nga Kirke nuk u mashtronte,
qëllimin e kthimit ta realizonte.
Penelopën donte edhe një herë ta takonte,
por mori rrugën e Lumbardhit
dhe iu përmbajt një mesazhi .
Mos harroni, o bashkëvendasit e mi,
se shpirti ynë prehet vetëm në Arbëri.
Të kaluarën kurrë mos e harroni ,
së paku me një minutë heshtje
pas vdekjes duhet ta nderoni.