Çfarë të gjeti,moj kohë,
që s’më lë të eci në udhën tënde ?
Hidhe poshtë sedrën tënde ,
si cigarën që digjet ngadalë në harresë .
Jam një mysafire,si ti,në këtë gjithësi,
unë,krijesë frymore;
ti,hije e padukshme ,enigmatike.
Eca me kronometër mbi orët e caktuara,
por çanga ka filluar té më trazohet në shpirt,
stonon në ritmin tim .
Fluturat,lozonjare si kujtimet,
më vijnë vërdallë si lajmëtare të stinëve,
por s’e di:për cilën stinë duhet të vishem ,
cilin mantel të hedh mbi shpirt ?
E di ti,moj kohë e pakohë,
se më je bërë si shtrigat e vjetra
që më ndjekin në çdo frymëmarrje timen ?
Unë, si për dreq,të klasifikoj ,
Si një kohë “të çmendur “me një dashuri të humbur ndër deje .
Më lër rehat,moj kohë e sinkronizuar ,
më lër të zbavitem,të endem mes njerëzve të pafundësisë.
Kjo imagjinatë më bën të lumtur pambarim,
në piklat e shiut ,kur era fillon rrebelimin ,
kur lulet më bëhen të gjitha të miat, në të gjitha kohërat .