Është e rendë porsi shkembi
Rrëzon bjeshkë e rrëzon bedena
Kur nga goja delë e mangët
Vret e pret dhe benë kërrdira
Është e embël porsi mjalti
Kur nga zemra delë e dëlirë
Bashkon njerëz kombe e ndjenja
Fjalë e embël fjalë e mirë
Fjala është porsi margaritar
Ngrehë ura miqësija nga do
Sjellë gaz në zemrat njerzore
Lëshon vetëm ndjenjë lumturije
Fjala është streha e shpirtit
Kur nga zemra ka buriminë
Lëshon rrenjë thellë dashurija
Bashkon zemra ,bashkon shpirtëra
Oh sa bukur jeta do rridhte
Kur fjala është e përpunuar
Armiqësi kund nuk do të kishte
Të gjithë do ishim të vllazëruar
Andaj o njeri i mirë i kësaj bote
Mendo mirë kur fjalën nxjerr nga goja
Mos lëndo shpirtëra e zemra
Do të kthehët në tendën votër
Zoti vonon por kurr nuk harron
Nese me vetdije lëndon dikend
Dot mbetësh migrob do tlbehësh rob
Më fjalën tende kur lëdon