Pasi vendosëm me i kthyer shpinën konakut të burrave
e me u zhdjergur poshtë për disa shkallë te pusi i pafund,
varëm kryqëzimet e mekura në qafë,
bëmë shumë zhurmë në daullen e shurdhët plot zjarrmi,
e i treguam për ëndrrën mëkatare haxhiut bishtdredhur në jermi.
U ndalëm te prroi i Nastradin Hoxhës e kërkuam ujë
të lajmë mëkatet e shkretëhanës së robëruar,
ku hajdutët, përzier me cuba,
lëpinin kocin e ngërhamës haptas, në mes të sheshit.
Sa për të zëvendësuar punën e trurit të vogël,
na ngarkuan në shpinë
gurët e mullirit të hanit të Qaush Bekteshit.
Tevona, nga të gjitha anët, na ra terri;
mbuloi mjegulla rrafshlartën që mashtrohej me metamorfozë.
Nga Kështjella e Gjergj Kastriotit rrëshqitën gurë të përgjakur themeli,
e nëpër natë gogoli na bëri gafë në monografi,
mbërthyer në të dikurshmen nostalgji.
Edhe gangrena u ngulit thellë në brendi,
bashkë me të shumtat nepërka,
thithnin gjak nga plaga e hapur në tonën etni.
Një tingull i shkëputur dhe i braktisur
lutet për të përhumburit në të ngujuarën varfëri,
se kush i ka rrënjët e damkosura e ngushëllohet me harrim,
i ka kënduar kukuvajka para portës, përjetshëm, gjer në tjetërsim.
Pasi vendosëm me i kthyer shpinën konakut të burrave…