E gjeta veten duke mbushur një qese të zezë
me gjithë ndjenjën që mbaja brenda vetes,
kokën poshtë e në një tjetër thes
dhe grykën ia lidha fort.
Tani as erë nuk lëshon dot.
Me të dy krahët e ngrita me kujdes
peshë e rëndë mos kalonte njërën anë më shumë,
kishte bërë mjaftueshëm dëm në qenien time
nuk mund të rëndonte asnjë çast tek unë.
E mbajta duke e ndjerë për herë të fundit…
Kisha ngritur në këmbë e shtyrë për aq gjatë
diçka të vdekur pa jetë e gjak.
Ashtu me të drejt mbeturinave
sfilitur e neveritur,
u ndala pak…
Mora frymë prapë.
Kthimi ishte kaq i paqtë.
Shtëpia mbante era freski
e zemra ndjeu pastërtinë.
E thirra menjëherë:
-“Jam gati!”,
e sytë më qeshnin me telefon në duar.
Kisha ndryshuar.