Drita e tjetrit
vjen si rrufeja
fshihet mes reve,
duke lënë pas shikime të ngrira
veshur me maskën zili-heshtur
kraharori shtrëngohet
nga ftohtësia e një përqafimi
kur parmenda ngec në gur
Pêshpëritjet e mbytura
zgjojnë ajrin,
si frymë lehtësimi
Nga zemra të ngushta
pse, buzëqeshja
të mos jetë stuhi gëzimi?
të thyejë heshtjen
Të shpërthejë si ujvarë urimi
nga aty njeriu të mësojë
të mos ketë frikë
nga suksesi i tjetrit!