Cikël poetik me vargjet e poetes Alma Jaku

KATËR FUGA PËR DASHURINË
1.
Ti je Kisha dhe Katedralja ime,
mëkatet që brejnë shpirtërat t’i rrëfej.
Dhjetë shërbesat e kolonës vertebrale tënde
i prek me dorë, si një falje i ndjej!
Çdo puthje që jep me ëmbëlsi
i fshin mëkatet lehtësisht,
ashtu si banka që borxhet t’i fal,
kur pasurinë e ke shpenzuar mirësisht.
2.
Sa herë që afrohem pranë teje,
ndjej peshën e mëkatit më të lashtë.
Duhej të kishe vënë një lajmërim:
Mos u afroni! Voltazh i lartë!
Më zë tundimi i trupit tënd,
në çdo qelizë të trupit mbarë!
Kush tha se Giordano Bruno po digjet?
A nuk e shihni se jam vetë në zjarr?
3.
Mbi kofshët e tua vë kokën time,
zbris poshtë të pi te kroi yt.
Thellësia jote është thellësi e detit,
që veç marinarin kurrë nuk e mbyt!
Më thua të rri pa frikë, pa drojë,
të mos them lutje në purgatory.
Në dashuri, Ferri e Parajsë janë një —
se helmi dhe mjalta shijohen njësoj.
4.
Më thonë se Ferri është i mëkatareve,
se Parajsa është për ata që s’gabojnë.
Kur jemi bashkë në aktin e dashurisë,
në të gjitha rrugët e botës shkojmë.
Cinikët na thonë: “Po shkoni në Ferr,
se vetë dashuria na qenka mëkat!”
O njerëz që s’dashuruat kurrë,
juve ju pret Ferri me zjarr dhe flakë.
GALAKTIKË E PANJOHUR
Sonte, i dashur, jam e dehur;
kudo erën e trupit tënd e ndiej.
Në sytë e tu robëruar kam mbetur,
milingona prej zjarri ecin në dej.
Jam kelku që derdhet në kupën tënde,
që mbush përplot enën bosh.
Buzët e thara hapin petalet me ëndje,
trëndafila të kuq çelin në çdo qosh.
Veten mbi trupin tënd të ngrohtë e shtroj;
një hapësirë e pafund ti më je.
Nuk di të ndalem, nuk dua të pushoj;
Kopernik jam, jam dhe Galile.
Galaktikë e pafund është trupi yt,
yllësia që emër nuk mund të gjej.
Të panjohurat që zbuloj më kanë vënë pritë;
tani që të gjeta nuk dua të të kthej!
FATI YNE
Magjistar që ma bën shpirtin të brishtë si qelq,
Hileqar që më bën, pa dashur, të bie në dashuri.
Skutat më të errëta s’fshehin më asnjë sekret —
Me gishta i bie dëshirës pranë teje të rri.
E pranoj: dashuria është krenari dhe nënshtrim.
Është vonë, tepër vonë, të zemërohem me ty.
Më mbeti veç të të mbaj si hajmali a premtim,
Sydritë me puthjet dhe prekjet si Hy.
Anijet bëhen gati për t’u nisur në luftë,
Por s’kam asnjë armë për t’u mbrojtur prej teje.
Koha për t’u dorëzuar kaq lehtë s’është,
Dhe po aq marrëzi është të jesh fitimtar beteje.
Anijet e tua mbërrijnë në gjirin e detit tim,
Si Odise i lodhur, vjen te Circe në pallat.
E dija — harqet e shigjetat i ke tretur në det,
E di — na presin fushëbetejat në shtrat.
Yjeve le t’ua lëmë fajin perëndive të Olympit,
Atyre që na mësuan ta pranojmë mëkatin tonë.
Puthemi — se bota kurrë s’është shembur nga puthjet,
Të duhemi: kështu qenka shkruar në yje, fati ynë.