Xhemajli Shala-Elegji për Vashën Dardane

Nder muret e vjetra ku hana shndrit
Rrin ulun nji vashë me sy si dy kaltër
Asht vasha dardane flokët si nji valë
Me buzë të vyshkuna të zhytuna ndër vajë
Ajo kqyr larg e larg kah dielli ka perëndu
Ndër mendime të thella qysh moti asht zhytun
Nji hije n’kujtime nji mall pa kufi
Për djaloshin e saj që humbi n’nji shi
Ku shkoi djaloshi i saj ku humbi
Dikush thotë: “Asht mërgu larg, matanë detit t’madh”
Me bukën e gojës me shpresë me u kthye
Tjetri thotë “Nji plumb e zuni n’atë luftë t’randë”
U zhduk si nji hije s’la nji shenjë me u gjetë
Ajo s’don me e besu as njanën as tjetrën fjalë
Zemra i thotë ndryshe shpirti i këndon nji kângë
“Ti do t’kthehesh luan,” i thotë n’nji za të ngranë
“Për mu, ti nuk humbe, je veç larg, ndër nji shteg t’gjânë”
Syrit të kaltër dhe lotit të heshtun
E kërkon n’erën që fryn prej veriut t’freskët
Ndër retë që kalojnë ndër yjet që shndërrijnë
Njaty te burimi ku dashuninë e patën thurë
Përmallshëm rri pa fjalë, lotët veç rrijnë e rrjedhin
Syri i kaltër n’terr po ndez nji shpresë t’vogël
Që nji ditë dera do t’hapet n’atë prag t’vjetër
E ti do t’kthehesh, me nji rreze t’diellit
E do t’thush: “Jam kthye, vasha e zemrës sime t’ndritët”
Por pritja âsht e randë
Kalojnë stinët kalojnë vjetët por ajo rri aty
Si nji lule e ngriu n’nji dimën t’gjatë e t’errët
Nji vajtim i heshtun nji elegji e përjetshme
Për djalin andrrat humbun n’botën e gjanë