Në ditët ku dielli pa perëndim,
në netët që nuk erdhën dot,
perëndim, je ti shpirti im,
i vetmi diell në k’të botë.
Të ndjej si këngë thellë në zemër,
më përkëdhel si vala bregun,
më vjen në shpirt e bëhesh ëndërr,
ti fllad i jetës, më përzë zhegun.
Netët e dimrit, si mjegull mbanë,
por unë marr dritë nëpër kujtime,
dhe oksigjen nga një oqean,
fryma e shpirtit, ti ndër vegime.
Më bëhesh varg, mbrëmjeve muzë,
je rrokja e saj pa histori,
e copra fjalësh tharë nëpër buzë,
kur i mbyll sytë, shkruaj veç magji.
Mëngjesi im cek muzgun tënd,
një këngë bulkthi më vjen nga larg,
qeliza jote e vetmja lëndë,
më shkruan këngë, më thu dhe varg.