Ti më ke dashur e përtej gjithçkaje më do,
kur vuaj ,sytë e tu rrëmbushen me lotë,
përrenjtë e vjeshtës fashiten e murmurojnë,
se burrat si ti, edhe përrenjtë i qetësojnë.
Ti më do shumë e më ke dashur gjithmonë,
dhimbjet më ke qetësuar,kur isha lehonë,
buzëve ke thithur ngricën e vdekjes ulkonjë,
se burrat si ti,kështu dinë të dashurojnë.
Ti më do,se jam pak Helenë,pak Penelopë,
pak nimfë Kalipso jam,po ti të tillë s’më do,
të pëlqen kur vjeshtohem stinëve,nga pak,
se burrat si ti,vjeshta ime i bënë më të zjarrtë.
Ti më ke dashur e përtej gjithçkaje më do,
me fije shpirti pas vetes më ke lidhur fortë,
për të shijuar fshehtësitë e dëlirësisë së plotë,
se burrat si ti,kështu dinë të dashurojnë.
GUXOJ TË TË PUTH ,SE TË DUA
Guxoj të puth rrënjët e shpirtit,se të dua,
dua fuqinë legjendare,që rrezaton si burrë,
guxoj të admiroj nurin e bukurive të tua,
nurin e thjeshtësisë,që nuk vyshket kurrë.
Guxoj të cel për ty,si trëndafil i mesnatës,
kur hap petalbutën e puthur nga hëna,
të më përpijnë flladet e trupit gjatë natës,
të kthehem një Evë mbi mollët e ngrëna.
Guxoj të puth në rrënjë të syrit, se të dua,
dua shkëlqimin qelibar,që rrezaton shumë,
perëndimin purpur, që bie qepallave të tua,
vesën e mbrëmjes kur mbi ty lë gjurmë.
Guxoj të puth me forcën e shpirtit,se të dua,
kur buzën e deh me gjethen e dafinës,
që flladitet shpirtit fitimtar të lavdive të tua,
kur të nanuris prehrit me erën e trëndelinës.
Guxoj të puth rrënjët e shpirtit,se të dua,
dua fuqinë legjendare,që rrezaton si burrë,
guxoj të admiroj nurin e bukurive të tua,
nurin e thjeshtësisë,që nuk vyshket kurrë.