Meqenëse sot nuk më zinte vendi, vend,
thashë: “Sa rri, dal e t’ shesë mend.”
Një pjesë të vogël e mbajta për veti,
të shumtat thashë: “Le t’i marrë mileti.”
Në buzë të rrugës, zura një vend,
mbi trastë shkrova: “Këtu shesim mend.”
Çdo kalimtar rasti me kureshtje shikonte,
shumica sillnin kokën e ndonjë ironizonte.
Papritmas, m’ua ofrua një plis bardh i vjetër:
“Ma drejtoi pyetjen: çfarë shkruan në letër?”
Kur i shpjegova se kam dal me shitë mend,
më tha: “Pasha axhën, s’e ke me vend!
Këtu prej mendve ne ‘jemi rrush’,
shkelim mbi to, e nuk i merr kurrkush.
Të gjithë mendojmë që mend kemi boll,
bile edhe të krisurit thonë: ‘Jem mendjehollë.’”
Me gjysmë humori kështu më tha plaku:
“Për gjithçka kemi nevojë, por për mend më s’paku!
Secilin ta pyetesh, më i mençur se shoqi,
më shumë thonë: ‘Kem mend se kokorra kallamboqi.’”
Prandaj, mblidhi mendtë e ik nga këtu,
se këndej kalon milet e në to merr n’ thua;
se, me qenë ne aq të etur për dije e mend,
nuk e kishim bërë poçavër këtë vend!