I gdhënda vargjet e shpirtit natën me hënë,
Mbi një pik loti kristal i ruajta në errësirë,
Në pentagamin e magjisë së këngës, i lash të zënë vënd,
Në dallgën që deti e përplasi tek shkëmbi, dhe tek ylli që feksin.
Natën, kur ëndrrat zgjuan ndjenjën, roje ishin yjet,
Në diellin argjënd veshur plot rreze, shpirtrat kishin dritë,
Në stërkalën milimetrike që shpërndahet hapësirës,
Përhapet e lirë fjala, pastaj zhduken në erësirë.
Kështu i mblodha fjalët në grushta, vargjeve ju a dhash kuptimin,
Si perla në guackë salduar janë, ngjitur mirë e mirë,,
Mugëtirash, nëpër sirtare të harruara, ka mbetur ndonjë aty këtu,
Edhe muzën e fshehur, varg e bëra, pjesë të shpirtit tim.