Më sill kamerier, më sill një raki
të shkrepë si zjarr në gojë e në fyt.
Tërë zjarrin e botës ma sill do ta pi
s’të bën gjë rakia, tradhëtia të mbyt.
Ma mbush kupën time e sill dhe një tjetër
të pijë dhe ajo, të dehet me mua
siç pinim dikur gjer vdisnim mbi shtretër
dhe kthehej në xhinde, dhe vajzë dhe grua.
Ma mbush, kamerier, mos pyet pse pi,
askush nuk më pret, njeri pa njeri.
Kam mbetur këtu me shpirtin në ferr
e dua të pi sa fundin t’i nxjerr.
Ç’e do këtë botë kur s’ka dashuri!
Të lutem ma mbush sërish dhe një gotë,
urrejtjen e dhimbjen ta shuaj me të.
Një burrë që bie e rrëzohet me lotë,
nuk ka si të ngrihet, të dojë prap më.
Do pi ta harroj me zë e me sy;
dashuria vdes, por burrat jo kurrë.
Ne ishim si stralli si dreqër të dy,
po ti nuk e di ç’e vraka një burrë.
Ma mbush, kamerier, mos pyet pse pi,
askush nuk më pret, njeri pa njeri
Kam mbetur këtu me shpirtin në ferr
e dua të pi sa fundin t’i nxjerr.
Ç’e do këtë botë kur s’ka dashuri!