I shkruaj kohës,
se ajo po ecën mbrapsht
rrugëve ku njeriu humbi dritën,
e të vërtetat u fshehën nën pluhurin e fjalëve boshe.
Diellit i thurr vargje,
se ndonjëherë dhe drita djeg,
kur s’di kë të ngrohë me dashuri.
Hëna më vështron në heshtje,
si një rrëfim i ndaluar,
ngurron të flasë
nga turpi i mëkateve të ëmbla që shndrisin në natë.
Me erën bisedoj,
ajo i merr fjalët e mia dhe i shpërndan,
pa i vulosur kurrë në kujtesë
sikur frikësohet nga e vërteta e tyre.
Por koha… ajo mbetet e pamëshirshme.
Gjithmonë do të dëshmojë,
si një gjykatëse e ftohtë e epokave të lodhura,
pa dalluar të madh e të vogël,
pa mëshirë vetëm me kujtesë.