Fol, fol, dhimbja ime,
ngrije zërin përtej horizontit.
Trembi bishat e territ me zërin e heshtjes.
Fol, se sa e shëmtuar është nata.
Vrite errësirën
prej djajve të ferrit…
Fol, dhimbja ime.
Ulërij si ujqit
nga brendia e plagës,
që më lanë vrastarët.
Fol, dhimbja ime, fol.
Bëhu sot poet.
Ngrije zërin deri në kupolë të qiellit
dhe lëre, si yll, të rrëzohet vetë.
Fol, dhimbja ime, fol.
Më hiq gjembat nga shpirti, retë.
Mos më lër të më zotërojë urrejtja,
nesër gdhiu poet.
Veç dy vargje thur, që të gjithë ta dinë:
se janë si vala me bregun —
urrejtja me dashurinë.
Fol, fol, dhimbja ime,
rrëzo mbretërinë,
ngrije zërin përtej horizontit,
dhe lëre të bjerë,
siç bie një minë…
Fol, dhimbja im