Sa kam mall t’shof t’bashkuar kët vend
Zemra e plagosur
Rënkon për Kosovë,
Veq loti i syrit
E fshin n’diasporë.
Me mall të shpirtit
E n’renkim të zemrës,
Emrin Shqipëri e ruajmë
Si emër.
Një flamur, kur shoh t’bukrin kuq e zi,
Atë ditë kënaqem, se pash shqiptarinë.
Iliridën e lashtë sikur shoh në ëndërr,
Mendja i kujton, si harron si emër.
Shkupi arbëror e e bukra Tetovë
Më përshëndesin çdo ditë me dorë.
Ah, këto vende t’lashta sa herë i kujtoj,
Seç shpirti m’ligjë e zemra m’copton.
Sa kam mall çë t’shoh një herë,
Gjithë copzat arbrore t’bashkuara në një vend.