Kaq pak sa ti as muret s’më kanë dashur
kur më shihnin se si dridhesha në vetmi
të mbështetesha lironin një vënd akull,
të ngrohesha jepnin një gotë për të pirë.
Për të fjetur më lironin tre a katër pllaka
më mbështillnin me një mëri të ngurtë.
Për të ngrenë nuk ofronin as lugë e pjata
gatuanin heshtjen me dhimbje të butë.
Kaq pak sa ti as errësira s’më ka dashur,
as yjet që braktisin shpejt, afër mëngjesit.
As lotët që pa vetëdije një çast rrëshqasin….
Zhgënjimi i kthen në statuja guri njerëzit!