Bluhem çdo ditë nga mendimet.
Në kujtimet e errëta frymëmarrja ndalet.
Zemra shigjetohet në arteriet kryesore.
Sytë shtangen në boshatisjen e kohës.
Zverkun, qindra bullona ma mbajnë mbërthyer.
Krahët rënduar kërkojnë t’i rrënjosen tokës.
Mbase duke gërmuar kërkojnë thesarin e jetës,
filizit të mbuluar, t’i japin dritën e shpresës.
E çelin sythet lartësuar drejt qiellit,
prej ëndrrës makth, që i mbante në terr,
diellit zvarritur, dredhëzuar trungut,
hapësirë kërkojnë, plot dëshirë shpërthejnë
.
Lulëzojnë ngado në lëndinën e shpirtit.
Ndjenjat ngjyrosen si ylberi pas shiut.
Ngrohet trupi si krateri i një vullkani,
kur llava vërshon dejeve, ethshëm të dali.