Pse i donte lulet, pse i donte lisat,
barin e njomë, gurgullimën e lumit,
cicërimën e zogjve, këngën e bilbilit,
delet e bardha, melodinë e fyellit,
aromën e flokëve, freskinë e parfumit,
buzët e njoma, dridhërimën e trupit,
heshtjen e të dashurës me sy përdhe?
Sepse i kujtonte diçka të re –
takimin e tyre, gjysmë shekulli më parë,
nën hijen e një lisi, mbi një livadh,
pranë Lumbardhit, skaj një manastiri.
Atë ditë këndonte zeshëm bilbili,
uji rridhte mendueshëm e ngadalë,
dikund formonte shkumë, dikund valë…
Ata ishin mbështetur pranë një lisi të madh.